De cover is onthuld van een ongeautoriseerde biografie over Ali Niknam – De eenzame strijd van een techmiljardair. Uitgever van het boek: NRC, die haar eigen uitgeverij is gestart, zodat er op basis van onafhankelijke journalistiek boeken in de markt kunnen worden gezet. ‘Hij [Ali Niknam] heeft veel gedaan om de totstandkoming van het boek te frustreren – denk aan rechtszaken, privédetectives, en het instrueren van zijn omgeving om niet met ons te praten,’ aldus Stijn Bronzwaer, head of investigative desk en in valse bescheidenheid een van de drie auteurs van het boek.

Wij zijn uitgever van twee boeken van Ali: Ondernemers hebben nooit geluk – geschreven vóór de oprichting van bunq – en Breken met banken, geschreven tijdens de oprichting van bunq. Al meer dan zes jaar geleden kregen wij een eerste mailtje van Bronzwaer, toen nog in een andere functie: ‘Ik ben techjournalist van NRC en werk momenteel aan een verhaal over Bunq – er schijnt wat gerommel te zijn op de werkvloer. Heb jij daar misschien meer over gehoord? Of kan je me doorverwijzen naar mensen die ik hierover zou moeten spreken?’

Vijf jaar en een aantal negatieve, karikaturale artikelen over Ali verder – alle gepubliceerd in de NRC – werd er weer contact met ons opgenomen – heel vaak en nogal aandringend. Omdat de artikelen in de NRC Ali’s karakter zo eenzijdig en negatief weergaven, hadden wij er weinig vertrouwen in dat dit boek wél recht zou doen aan wie hij is. Daarom besloten we om geen medewerking te geven. Ali zal hetzelfde hebben gevoeld en gedacht, wat waarschijnlijk ook de reden was om evenmin zijn medewerking te verlenen. Bronzwaer heeft het voor de promotie van zijn boek over rechtszaken, privédetectives en het instrueren van zijn omgeving. Niemand heeft ons ooit geïnstrueerd, wij maken onze eigen keuzes.

Als uitgever kennen wij de kracht van vrijheid van meningsuiting en drukpers. Het geeft ons en NRC-journalisten grote vrijheid om te schrijven en te publiceren wat we willen. We doen dit wel altijd binnen de grenzen en op de voorwaarden die wij belangrijk vinden. Zoals de medewerking van degene over wie wij in vrijheid schrijven. En journalistieke waarden zoals hoor en wederhoor? Die zijn misleidend in een echo chamber. Al ruim zes jaar luisteren Bronzwaer en de zijne naar de mensen bij bunq, die in het gerommel zaten op de werkvloer of dit zelf veroorzaakten. Zij zullen zich een heel ander beeld hebben gevormd van Ali dan de  vrienden en collega’s die hem waarderen en liefhebben om wie hij is. Ali’s strijd is inderdaad eenzaam, want Ali is eenzaam in zijn aard. Maar over zijn ware aard zal het in dit boek niet gaan.